Lacivertli elbisede değil, formada görmüşlerdir. Orkideli bir dünyada değil, en fazla sarı papatyalı kırsal alanların çocuklarıdır. Karanlık dünyalarına ışık sadece "Fenerbahçe" burnundaki "Fener"den düşer.

Onlar vardır ve sadece "varlık"la değil "yok"lukla da var olmuşlardır. İhaneti görmüş, ihaneti yaşamış ama hiç ihanet etmemişlerdir. Yoksul ve çilekeş olup, inanılmaz ve anlatılmaz bir sevgi zenginliğe ile yaşarlar.

Saf ve arınmış yüreklerinde başka bir sevgiliye yer vermemiştir onlar. Belki daha hırçın ve daha kıskanç sayılır onlar. Yendiklerinde olduğu kadar yenildiklerinde de "büyük" olabilmişlerdir. Ki yaşları 10-12 olsa bile.

"Canım feda olsun sana" diye haykırıp, baba harçlıklarını, ya da vardiyaların terle ıslanmış paralarını gişelere bırakan onlardır. Hayatla randevularını, takımlarının maçlarına göre ayarlayan "seninle gülerim, seninle ağlarım" diyen onlardır.

Bodrum ve Marmaris'in bronz güneşi düşmez onlara.. olsa olsa deplasmanların "halk tarifesi" uygulayan otobüsleriyle "maç turları"na katılır ve 5 değil, boş yıldızlı otellerin sıradan insanları olurlar. Tatil güneşi ile değil, sonuçla yanar onlar.

Kıskançlık ve öfkeli, bağnaz ve dertli, kimbilir saçları "sarı"ya, gözleri laciverte çalan bir kız düşlemektedirler. Öfke selinde mısra yerine, küfürle kafiye yapsalarda duyguları vardır onların.

Herkes gibi resimler asılıdır duvarlarında... Kendilerinden ve yakınlarından ve sevgililerinden çok, Zeki Rıza'ların, Lefter'lerin, Can'ların, Aykut'ların ve Oğuz'ların resimleriyle süslüdür dört duvarları...

Fenerbahçe'ye tutsak yaşar onlar... Fenerbahçe'ye "müebbeden sevdalı" ve parangalı olup, özgürlük ve yaşama sevinci adına ne varsa herşeyi orada görürler.

Bütün soluklarıyla tükenmez bir inancı haykıran "bugün olmadı, yarın mutlaka" diyenlerde onlardır.

Ergun HİÇYILMAZ